जनताको संसदमा जनताको उपेक्षा किन ?

यसपटकको अविरल वर्षाले कति मानिसहरुको ज्यान गयो भन्ने तथ्याङ्क आउँदैछ र कति परिवारको बिचल्ली भयो भनेर गणना हुँदैछ होला सरकारी अनुगमनमा । मनसुन भर्खर सक्रिय भइरहेको छ र यो अहिलेको कहर प्रारम्भिक चरणको पनि हुनसक्छ ।

असारे बिकासको रफ्तारले दुर्घट्नामा देश

जिम्मेवारी र उत्तरदायित्व अनि जबाफदेहिताको प्रायः अवसान भएको पाइन्छ । जनता सोचमग्न छन हिजोको जस्तै आज हुने हो भने हिजो र आज शासन गर्ने प्रशासन गर्नेमा फरक के रह्यो र ?

प्रदेश सरकार संघीयताप्रति कति जवाफदेही ?

हामीले बेलायती प्रक्रियालाई अपनाएका छौँ । बेलायती तरिका अपनाउँदा कहिलेकाहीँ त्यसको दुरुपयोग पनि गछौँ जस्तो कि सांसद नभएको व्यक्तिलाई संविधानले दिएको सुविधा अनुसार मन्त्री त बनाउँछौँ तर ६ महिनाभित्रमा संसदमा ल्याउन सकिएन भने म्याद सिद्धिएको भोलिपल्ट फेरि ६ महिनका लागि मन्त्री बनाउँछौँ ।

अझै पनि मलाई कता–कता पीडावोध भइरहन्छ : पूर्वराजा ज्ञानेन्द्र शाह

उदारतापूर्वक परिवर्तनकारी शक्तिहरुबाटै यो मातृभूमिको उत्तरोत्तर प्रगति होला कि भन्ने सोच राखेर नासोका रुपमा श्रीपेच सुम्पेर नारायणहिटी राजदरबारबाट निस्किएँ ।

काँग्रेस जागरण अभियानः आरोपप्रत्यारोपको चौतारी

यसरी वर्तमान दुईतिहाई बहुमत प्राप्त कम्युनिष्ट सरकार काण्डैकाण्डमा फस्दा समेत प्रतिपक्षले बलियो प्रतिवाद गर्न नसकेका बेला जगारण अभियानबाट काँग्रेस जागृत हुने अपेक्षा गरिएपनि अपेक्षाकृत माहोल तयार गर्न सकेको देखिएन । जुन कुरा पार्टीका प्रभावशाली नेताहरु प्रकाशमान सिंह, शेखर कोइराला, कृष्णप्रसाद सिटौला लगायतले बताइरहेका छन् ।

ओली, आत्माश्लाघा र बल्ड्याङ खाँदै बलशाली सरकार

ओली अहिले सबैभन्दा बढी रुष्ट नेपालका सञ्चारमाध्यमसँग भएको उनको बारम्बारको अभिव्यक्तिले देखाउन थालेको छ । सरकारले संविधान, विधि र परम्परालाई लत्याउँदै दुई तिहाईको बलमा लाद्न खोजेका कतिपय निर्णयहरु विवादित बनेका छन् । त्यस्ता निर्णय विवादित बनेका मात्र नभई सरकारले फिर्ता नै पनि लिनु परेको छ । यस्तो हुनुमा नेपाली सञ्चारमाध्यमको दोष रहेको प्रधानमन्त्री ओली र उनको आसेपासेलाई लाग्न थालेको छ । आलोचना नपचाउने शैली देखिन थालेको छ ।

‘कुम्भकर्ण’ कांग्रेस कहिले उठ्छ ?

नेतृत्वमा पुग्ने बित्तिकै ‘कुम्भकर्ण’ हुने र बिश्राम गर्ने जुन संस्कार बस्यो त्यो नै कांग्रेसका लागि सबैभन्दा कमजोरी देखियो । जस्तै एक ब्यक्ति सक्षम हुनको लागि मानसिक र शारिरीक रुपमा सवल हुन जरुरी पर्दछ ।

बाबुरामजीको चिन्ता र गोहीको आँसु

बीपीका समसामयिक धारणाहरुलाई विना पूर्वाग्रह नेपाली राजनीतिमा प्रयोग गर्ने जिम्मा सबै नेपालीको हो । जनप्रतिनिधिमूलक राजनीतिक व्यवस्थाका लागि आजीवन लडिरहने बीपीका लागि नेपालको अमरत्व र विकास नै प्रमुख आस्था थियो, सिद्धान्त थियो र व्यवहार थियो ।

गलबन्दी च्यातियो तिम्ले तानेर....

जातीय छुद्रता र अहंकार विस्तारै अरुलाई दुख्ने दुखाउने हदसम्म आइपुग्यो अहिले सामाजिक संजाल देखि संसदसम्म त्यही जातीय बिभेदको सेरोफेरोमा केन्द्रित छ । यो देशमा गरिबको समस्या गरिबको मात्रै भयो । महिलाको समस्या महिलाको मात्रै भयो । दलितको समस्या दलितको मात्रै भयो भन्ने उदाहरण संसदमा दलित समुदाय मात्रै प्रकाश् सपूत माथिको आक्रमणलाई प्रत्याक्रमण गर्ने बाध्यतामा छन ।

निर्वाचित तानाशाहको पूर्वाभ्यास नहोस्

एउटा नाङ्गो सत्य के पनि हो भने अहिलेका सत्ताधारीहरु कोही पनि प्रजातन्त्रका पक्षमा दीक्षित भएर राजनीतिमा आएकै होइनन् । परिस्थितिको उपजका रुपमा प्रजातन्त्रवादी भएका हुन् ।