विश्वविद्यालयपछिको अध्ययन संस्थान : टेलिभिजन

टेलिभिजनको नियमित प्रसारणभन्दा ‘भिडियो अन डिमान्ड’ (VOD) लाई प्राथमिकता दिन थालिएको छ । प्रसारण प्रविधिमा प्रयोग हुने खर्चिला उपकरणहरु कम हुँदै प्रविधि सहज र सरलमात्र होइन, सुपथसमेत हुन थालेको छ । सूचनाको विकल्पको रुपमा अनलाइन सञ्चारमाध्यमतर्फ निर्भरता बढेको र टेलिभिजनतर्फ घटेको भएपनि मनोरञ्जको सशक्त साधन टेलिभिजनलाई विस्थापित गर्ने क्षमता भएका अन्य माध्यम अझै देखापर्न सकेको छैन । ‘प्लेटफर्म’ भने परिवर्तन भएको छ ।

द्वन्द्वपीडितलाई न्याय : राजनीतिक भागबण्डाको चेपुवामा

दुवै आयोगमा तुरुन्त पदाधिकारीहरु नियुक्त गरी विस्तृत अनुसन्धानलाई अगाडि बढाएर पीडितसम्म पुग्न ढिलाई गर्नुहुन्न । अब आयोगमा नियुक्त गर्ने अनुहार कुनै राजनीतिक दलको आदेशमा काम गर्ने भन्दापनि द्धन्द्धपीडितको अनुहार सम्झेर न्याय दिलाउन सक्ने हुनुपर्छ ।

‘हाई-टेक’ कांग्रेसको परिकल्पना

न्यू मिडियाका रुपमा स्थापित भएका फेसबुक, टुवीटर, गुगलप्लस, लिङइनमा दलका नेता तथा दलहरु नियमित अपडेट अपरिहार्य भएको छ । किनकी विश्वका धेरै देशहरुमा राजनीतिक निर्वाचन, सामाजिक अभियानलाई सोसल मिडियाले महत्वपूर्ण भूमिका निर्वाह गरिरहेको छ ।

मूर्ख बिना परिवर्तन हुँदैन !

सेनापतिको त्यस्तो जोसिलो कुरा सुनी सुनेर सिपाही जोखिम मोल्न तयार भए । तिनै सिपाहीको हिम्मत र साहसले निर्माण गरेको युद्दले मराठी राजाले मुगल सल्तनतसंग डटेर मुकाबिला गरे । तिनै मराठीले भारतलाई खण्डित हुनबाट बचाए ।

अस्वस्थ्य प्रधानमन्त्रीको सक्रियताको भित्री कथा

आफ्नो स्वास्थ्यको कारण एकपटक आफैं राजीनामाको मूडमा प्रधानमन्त्री रहेको समेत भित्रियाहरू बीच चर्चा थियो । तर अब आकस्मिक रुपमा प्रधानमन्त्रीको राजीनामा आउने संकेत चै बाँकी रहेन । तेस्रो पटक डायलासीस पछि आफ्नो पुनः मृगौला प्रत्यारोपण नभएसम्म आफूलाई प्रधानमन्त्री मै कायम राखेर प्रधानमन्त्री देशमा सरकारको परिवर्तनको सन्देस दिन चाहन्छन । चाहेका छन ।

हेपेको त होला नि नेपाललाई ?

बीपीलाई किन १८ महिनामा नै अपदस्त गर्न राजा महेन्द्रले हिम्मत गरे ? किन सुशील कोइरालालाई अपमानित तरिकाले प्रधानमन्त्रीबाट हटाइयो भन्ने कुराको विश्लेषण गर्नु पक्कै पनि सामयिक हुन्छ । अनि नेपाललाई अनावश्यकरुपमा किन नाकाबन्दीको मारमा पारिएको थियो भन्ने कुरा पनि अहिले आएर स्पष्ट हुँदैछ ।

मुरलीधरको मुरली धुनबाट राज्य बञ्चित भो

आज पनि मुरलीधरहरु मुरली बजाइरहेकै छन् । चारैतिरको कोलाहलले यिनको धुन सुनिएको छैन । तर पनि कसैले सुनोस नसुनोस्, राम्रो भनोस् कि नराम्रो भनोस् यिनले वास्ता राखेकै छैनन् । राज्यले पनि आ–आफ्नै पार्टीको डिएनएधारीलाई मात्र मान्छे गन्ने अहिलेको माहौलबाट मुरलीधरहरु बाहिरिएका छन् ।

राष्ट्रवाद यदाकदा हैन सदासदा हुनुपर्छ

राष्ट्र, रास्ट्रिय अस्मिताको सबालमा सरकार कति संविदंशील छ भन्ने कुराको प्रमाण हो यो । राष्ट्र तरंगित र आन्दोलित छ तर सत्तालाई यी सब विषयले जति छुनुपर्ने हो त्यति छोएको छैन । आफ्नो बिद्यार्थी संगठनले बिरोधको कर्मकाण्ड पुरा गरेकै छ सरकारलाई हाइ सन्चो छ । कुटनीतिक लडाई हो लड्नुपर्ने तर त्यसको लागि सरकारले सर्वदलीय बैठक यथाशीघ्र सकेर देशको एक स्वर एक धारणा बनाउनु पर्ने हो । तर सुस्त छ सरकार ।

बुबा हुदाँहुँदै हामीलाई टुहुरा बनाइयो

१० वर्षको अवधिमा यो धर्ती १७ हजार मानिसको रगतले सिञ्चित भयो । १५ सय जति अझै नै बेपता छन् । धेरैका सिन्दुर पुछिए, काख रितिए, टुहुरो बनाइए । धेरै भौतिक सम्पतिको क्षति भयो । १० वर्ष धेरै कष्टले बाँचे । मुलुक ५० वर्ष पछि भयो विकासको गतिमा । त्यो समयमा अहिलेको समयको कल्पना कोही कसैले सायदै गरेन ।

भारतीय नयाँ नक्शा, लिपुलेक बाँडफाँडमा चीन–भारत सहमति र टाँय टाँय फिस् भएको नेपाली राष्ट्रवाद

२३ वर्षको अन्तरालमा नेपाल आएका चिनियाँ राष्ट्रपतिलाई मुरीमुरी धन्यवाद दिँदै हामी जस्तो सानो आकारको भूगोलमा रहेको छिमेकीको भुभाग दुई ठूला छिमेकी मिलेर चरप्प पार्दा एक पटक नेपाललाई पनि सोध्नु पर्छ कि भनेर किन नभनेको महामहिम भन्न के ले छेक्यो हाम्रा प्रधानमन्त्रीलाई ? कि सोधेर पनि यो जनतालाई जानकारी दिनु जरुरी नभएरै नभनिएको हो ?